لئوبوسكاليا
ترجمه: پروين قائمي

راستش را بخواهيد من قوياً فكر مي كنم كه بايد با بچه ها درباره مرگ حرف زد. ما نبايد آنها را از واقعيت دور نگه داريم و بيهوده به آنها اين فكر را القا كنيم كه جاودانه هستيم. رفتار اغلب ما طوري است كه انگار باورمان شده است كه نمي ميريم. فرويد حرفهاي جالبي هم زده است. يكي هم اين كه گفته ريشه اغلب مسائل و ناتواني هاي ما در اين اعتقاد است كه هرگز نخواهيم مرد و تا ابد زنده ايم. اگر هم در اعماق ذهنمان به اين موضوع فكر كنيم، تصور ما اين است كه مرگ براي همسايه است نه براي ما. خب! من خبر مهمي برايتان دارم: همه ما رفتني هستيم! اين عادلانه ترين پيشامد زندگي است. مهم نيست چه كسي هستيد، چقدر ثروت داريد، چند تا لقب و عنوان داريد، چند تا مدرك دانشگاهي داريد، چقدر زندگي تان را خراب كرده و يا چقدر قشنگ زندگي كرده ايد. هر جور كه بوده ايد و هستيد، بايد رفت. ولي ترس از مرگ چه علتي دارد؟ مرگ فقط وقتي ترسناك است كه زندگي نكرده باشيم. اگر همراه با جريان حيات، زندگي كرده باشيم، ديگر شيون و زاري راه نمي اندازيم. اگر در زندگي با مردم خوب تا كرده باشيم، وقتي مي ميرند، خودمان را روي تابوت شان نمي اندازيم و نمي گوييم، «نرو! نرو!» شما را به خدا تماشا كنيد! ما حتي نمي گذاريم مردم، راحت سرشان را روي زمين بگذارند و بميرند! آن قدر جيغ مي زنيم، «تورو خدا نمير» كه موقع مرگ هم آنها را دچار عذاب وجدان مي كنيم. ببينيد اين روزها چه برداشت هاي عجيب و غريبي از مرگ داريم. ما بچه هايمان را به مراسم تشييع جنازه نمي بريم. يادمان رفته كه روزگاري بالاي سر مرده، بيدار مي نشستيم. پارچه اي روي صورت پدربزرگ يا مادربزرگ را عقب مي زديم و با آنها خداحافظي مي كرديم. براي بعضي از ما توضيح داده بودند كه هر چيزي، مثل گلها در زمستان مي ميرد و دو باره در بهار سبز مي شود. مرگ جريان دائمي و زيبايي از زندگي است، بنابر اين وقتي آن را مي بينيد، وحشت نكنيد. مرگ دوست بسيار بسيار خوبي است، زيرا به ما مي گويد كه تا ابد زنده نيستيم و بايد همين حالا زندگي كنيم و آن وقت است كه مي فهميم هر دقيقه چقدر با ارزش است. مرگ به ما درس مي دهد، البته به شرطي كه گوش شنوا داشته باشيم. مرگ به ما مي گويد كه فقط حالا در اختيار ماست. مرگ، شادماني نهفته در هر لحظه را به ما يادآوري مي كند و به ما ياد مي دهد كه هيچ چيز ابدي نيست و خود ما هم تا ابد زنده نيستيم. مرگ به ما ياد مي دهد كه بگذاريم همه چيز برود و هيچ چيز وجود ندارد كه بتوانيم به آن آويزان شويم. مرگ به ما ياد مي دهد كه دست از انتظاراتمان برداريم و اجازه بدهيم كه فردا قصه خودش را بگويد، چون كسي خبر ندارد كه آيا شب به خانه اش برمي گردد يا نه. به نظر من مسئله پذيرفتن مرگ و نگاه درست به آن، مبارزه جانانه اي است. مرگ به ما مي گويد: «همين حالا زندگي كن.»

وقت آن است كه اين چيزها را به كودكان خود ياد بدهيم.